Het goede doen en goed doen?

Vanwege de toenemende interesse voor de impact van fossiele brandstoffen op het klimaat kan de vraag rijzen of mensen hun waarden op het gebied van duurzaamheid in hun beleggingsdoelstellingen kunnen integreren en zo ja, hoe? Burgers kunnen hun politieke voorkeur op het gebied van duurzaamheid via de stembus kenbaar maken. Beleggers kunnen daarnaast hun voorkeur kenbaar maken via hun activiteiten op de wereldwijde kapitaalmarkten. Eén van de fundamentele vragen voor deze beleggers is echter hoe ze dat kunnen doen zonder het door hen gewenste beleggingsresultaat in gevaar te brengen. Hoe kunnen ze bijvoorbeeld de milieuvoetafdruk van hun portefeuille verkleinen, maar zich toch aan goede beleggingsprincipes houden en hun beleggingsdoelstellingen bereiken?

Voorkeuren op het gebied van duurzaamheid beperken zich doorgaans niet tot de uitstoot van broeikasgassen. Veel beleggers maken zich wellicht ook zorgen over kwesties zoals landgebruik en biodiversiteit, giflozingen, bedrijfsafval en watermanagement. Het is dan ook een uitdaging om beleggingsoplossingen te bedenken waarin beleggers hun duurzaamheidsvoorkeuren en hun financiële doelstellingen terugvinden – én bovendien waar voor hun geld krijgen. Eén manier om deze uitdaging aan te gaan is om zich in eerste instantie te richten op het ontwikkelen van een beleggingsmethode die zich richt op het vinden van betrouwbare bronnen van hoger verwacht rendement, op basis van onderzoek en waarbij wordt getracht de omloopsnelheid en transactiekosten zo laag mogelijk te houden. Er wordt bijvoorbeeld uitgegaan van een breed scala aan aandelen, variërend van zeer grote tot zeer kleine ondernemingen. Waarna vervolgens stelselmatig naar hogere verwachte rendementen wordt gestreefd door de wegingen te vergroten van ondernemingen met kleinere beurswaarden, lagere relatieve marktprijzen en een hogere winstgevendheid.¹

Vervolgens kunnen beleggers ondernemingen die voor een belegging in aanmerking komen, evalueren aan de hand van een selectie milieukwesties die hun belangrijkste zorgen weerspiegelen. Doordat er een holistisch evaluatiesysteem wordt gehanteerd en geen uitsluitend op ‘ja’ en ‘nee’ gebaseerd selectieproces, kunnen beleggers een zekere spreiding behouden en toch blijk geven van waardering voor ondernemingen met goede milieuprofielen. Daarbij wordt voor alle bedrijven in een portefeuille en in de afzonderlijke sectoren bekeken of ze aan onze duurzaamheidscriteria voldoen terwijl ook de kenmerken van de oorspronkelijke strategie gehandhaafd worden. Wie, bijvoorbeeld, het broeikaseffect van een portefeuille en de mogelijke emissies uit fossiele brandstofvoorraden tracht te beperken, zal wellicht in alle sectoren de bedrijven die hierin het slechtst scoren gaan onderwegen of gewoonweg uit de portefeuille verwijderen. Een dergelijke vergelijking tussen sectoren levert een efficiënte manier op om de totale broeikasgasemissies per eenheid van inkomsten geproduceerd door ondernemingen binnen een portefeuille aanzienlijk te verminderen, zonder te veel spreiding op te geven. Bovendien kunnen ondernemingen ook per sector worden beoordeeld op basis van duurzaamheidsaspecten. Deze aanvullende controle in het onderzoek is nodig omdat in de werkelijke economie de kapitaalmarkten en de bevoorradingsketen onderling nauw verbonden zijn. Zo kan een supermarktketen stroom uit een nutsbedrijf verbruiken en voor vervoer een beroep doen op een transportbedrijf, die allebei brandstof van een energiebedrijf verbruiken. Bij vergelijking van ondernemingen binnen de sectoren wordt rekening gehouden met deze onderlinge verbanden; aan de hand daarvan kan aan de meest duurzame ondernemingen binnen een bepaalde sector een overwogen positie worden gegeven. Dit kunnen supermarktketens zijn die de energie-efficiëntie van hun gebouwen verbeteren, nutsbedrijven die hun stroom uit zonne- en windenergie halen, transportbedrijven die het brandstofverbruik van hun vrachtwagens verbeteren of op alternatieve energieën gaan rijden, en energiebedrijven die de efficiëntie verhogen, hun afval reduceren of hun milieu-voetafdruk overall genomen verbeteren. Omgekeerd krijgen ondernemingen met slechtere milieucijfers dan hun sectorgenoten wellicht lagere wegingen of worden ze uitgesloten.

Een dergelijke combinatie van aandelenselectie en weging kan de blootstelling aan broeikasgasemissies en mogelijke emissies uit fossiele brandstofvoorraden fors verlagen – wat voor veel beleggers belangrijke doelstellingen zijn – terwijl een degelijke beleggingsstrategie wordt geboden, die breed gespreid is en gericht is op de drijvende krachten van verwacht rendement.

De belangrijkste boodschap voor beleggers is dat goed beleggen en rekening houden met waarden op het gebied van duurzaamheid goed met elkaar te verzoenen zijn. Aan de hand van een gepatenteerde beleggingsmethodiek past Dimensional al meer dan tien jaar duurzaamheidsstrategieën met deze dubbele doelstelling voor ogen toe.² Door uit te gaan van een robuust beleggingsfundament en rekening te houden met opvattingen van op duurzaamheid gerichte beleggers, ontstaat een kostenbesparende aanpak. Een aanpak waarbinnen beleggers hun duurzaamheidsdoelstellingen kunnen nastreven zonder dat dit afbreuk doet aan de beginselen van goed beleggen of aan het verwachte rendement.